Konu sapittirmadan şöyle bir açıklama yapmak istiyorum ki evlenin insanlar ilk aylarda akşam olsada evime esimin yanına gitsem diye iş yerinde surekli saate bakar ve ise kendini veremediği gibide bu gun de hiç zaman geçmiyor diye soylenmekten kendini alamaz
Evlenince insan böyle hissederken birde çocuk sahibi olduğunda allahım sabah olmasada evladının gül kokusuna doysam dediğinizi hatırlıyor musunuz?
Fakat her şey ne yazık ki istedigimiz gibi olmuyor ve hayat şartları bizleri eşlerimizden ve evlatlarimizdan gün boyu ayrı düşürüyor çalışan anne ve babaların bebeklerini bırakacak kimseleri de yoksa kendi evinde bebek bakma işi yapan bayanları aramaya koyuluyorlar